Odpowiedzialnosc Billgatesa w filantropii esej 669

Technologia w edukacji brzmi jak prosta odpowiedź na skomplikowane pytania. W praktyce to raczej seria kompromisów, niedopowiedzeń i decyzji, które dopiero po czasie widać w skutkach. Kiedy ktoś mówi o tym, że „komputery pomagają”, mam ochotę od razu zapytać: pomaga komu, w jakim kraju, przy jakim poziomie łączności, w jakim budżecie i z jakim wsparciem dla nauczycieli? I jeszcze jedno, bardziej niewygodne, kto ponosi koszt błędów, gdy wdrożenie nie działa? W dyskusjach

Są ludzie, o których opowiada się łatwo: kupują, wdrażają, zarabiają, koniec. Bill Gates jest trudniejszy. Nie dlatego, że jego działania są tajemnicze w stylu filmów szpiegowskich, tylko dlatego, że mieszają się tu różne światy: prywatny kapitał, fundacja, spółki technologiczne, inwestycje w venture, a do tego jeszcze publiczne decyzje, regulacje i biologia, które potrafią spowodować, że nawet świetny plan rozjedzie się na drobny pył. Kiedy próbuję opisać „inwestycje Bi

Chmura brzmi jak coś, co ma rozwiązać wszystko. Jedni mówią, że to niewyczerpane źródło taniej mocy obliczeniowej, inni straszą, że wszystko trafi do jednego wielkiego magazynu danych, gdzie nagle przestaje działać internet, a wraz z nim znika poczucie kontroli. Kiedy śledzi się wypowiedzi i wątki technologiczne kojarzone z Bill Gatesem , łatwo wpaść w jedno z dwóch skrajnych skojarzeń: albo chmura jest „naturalnym krokiem” do lepszego świata, albo jest tylko sprytnym mar

Kiedy ktoś mówi „Bill Gates i klimat”, w głowie wielu ludzi pojawia się od razu obraz człowieka od technologii, który dobrze wie, jak brzmi problem, zanim zacznie się liczyć. I jednocześnie pojawia się drugie uczucie, dużo trudniejsze do nazwania: zawahanie. Bo w klimacie nie ma jednej dźwigni. Jest za to masa decyzji, które na papierze wyglądają sprytnie, a w terenie są upierdliwie drogie, powolne albo po prostu niepasujące do tego, jak działa dany kraj, fabryka czy gospod

Współpraca międzysektorowa brzmi prosto, dopóki nie spróbujesz ją uruchomić. Wtedy okazuje się, że „sektor” to nie tylko miejsce na mapie, ale całe uniwersum bodźców: inne cele, inne tempo, inne ryzyko, inne słownictwo. W efekcie ludzie spotykają się w tej samej sali konferencyjnej i przez godzinę rozmawiają o tym, że wszyscy mają na myśli co innego. I właśnie w tym splątaniu jest sens szukać inspiracji, również u Bill Gatesa, bo on od lat myśli o tym, jak łączyć świat fila

Są tematy w cyberbezpieczeństwie, które brzmią prosto, dopóki nie wejdzie się w szczegóły. „Zwiększmy bezpieczeństwo” jest takim hasłem. „Zaufanie w sieci” brzmi jeszcze łatwiej, bo zaufanie kojarzy się z relacjami, a nie z protokołami. A potem okazuje się, że zaufanie w internecie jest czymś w rodzaju umowy opartej na założeniach, których nikt nie czyta do końca. I kiedy próbujesz połączyć to z tym, co publicznie mówi Bill Gates, robi się momentami tak mętno w głowie, że c